uzun zamandır içinden çıkamadığım bi mevzuu. dini bilgisi sağlam olan birileri beni aydınlatırsa çok sevinirim.
2 ay önce bi kızla çıkmaya başladım. bu 2 aylık süre içerisinde bir önceki kıza ne çektirdiysem bu kısa zamanda hepsini çektim. 3-4 gündür iyiydik. ama benim amaç belli. askere gidene kadar günümü gün etmek.sonra heralde dedim çekecek bişeyim kalmadı. ve dün ayrıldık! bu süre içinde çektiklerimin yanında, cinsel olarak bişeyler yaşadık, sevgi bakımından kızın düşüncelerini değiştirmişim,huylarını değiştirmişim filan.ama bende tabi yalanlar diz boyu.
burda benim isteğim mutlu olmaktı,kızla bişeyler yaşamaktı. biraz olsun oldu fakat çoğu şey benim kontrolümün dışındaydı.
olaya bide kızın açısından bakıyorum. oda bu yaşına kadar herkesi kullanmış, herkese yalanlar söylemiş,hep kendini düşünmüş filan. benle çıkarkende beni gerçekten sevmiş,ilk defa cincel olarak bişeyler yaşamış,beni kullanmamış vs..
burda kızın durumuna bakarsak, ben onu kullandım,yalanlar söyledim,ben kendimi düşünerek bişeyler yaşadım.
konuya genel olarak baktığımız zaman; bu tarz bi mevzuu'yu ayarlasak bu kadar yolunda gitmez!, ben şimdiye kadar çektiklerimi çekiyorum, aynı zamanda karşımdakinin başkalarına çektirdiklerini ben ona çektiriyorum. aynı durum; o şimdiye kadar başkalarına çektirdiklerini çekti aynı zamanda benim çektirdiklerimi bana çektirdi.
bu ilişkideki ikimizin düşünceleri böyle değildi. ama 2 aylık sürede olan biten bu. bugün çok düşündüm. ama içinden çıkamadım. biz kendi hayatımızı biz mi belirliyoruz. yoksa piyon muyuz?