Günlerdir dinliyorum, okuyorum bu şiiri. adam resmen büyüleyici dizeleri yanyana getirmiş... Her ne kadar şiir en güzel kendi dilinde okusa da ingilizcesi olmayanlar için çevirisini de ekliyorum. güzel çevirmişler.

 

The Raven

 

once upon a midnight dreary, while i

pondered, weak and weary,

over many a quaint and curious volume

of forgotten lore--

while i nodded, nearly napping,

suddenly there came a tapping,

as of some one gently rapping, rapping

at my chamber door.

"'tis some visitor," i muttered,

"tapping at my chamber door--

only this and nothing more."

 

ah, distinctly i remember it was in the

bleak december;

and each separate dying ember wrought

its ghost upon the floor.

eagerly i wished the morrow; --vainly i

had sought to borrow

from my books surcease of sorrow--

sorrow for the lost lenore--

for the rare and radiant maiden whom

the angels name lenore--

nameless here for evermore.

 

and the silken, sad, uncertain rustling

of each purple curtain

thrilled me--filled me with fantastic

terrors never felt before;

so that now, to still the beating of my

heart, i stood repeating

"'tis some visitor entreating entrance

at my chamber door--

some late visitor entreating entrance

at my chamber door; --

this it is and nothing more."

 

presently my soul grew stronger;

hesitating then no longer,

"sir," said i, "or madam, truly your

forgiveness i implore;

but the fact is i was napping, and so

gently you came rapping,

and so faintly you came tapping,

tapping at my chamber door,

that i scarce was sure i heard you" --

here i opened wide the door; --

darkness there and nothing more.

 

deep into that darkness peering, long i

stood there wondering, fearing,

doubting, dreaming dreams no mortal

ever dared to dream before;

but the silence was unbroken, and the

stillness gave no token,

and the only word there spoken was the

whispered word "lenore!"

this i whispered, and an echo murmured

back the word "lenore!"

merely this and nothing more.

 

back into the chamber turning, all my

soul within me burning,

soon again i heard a tapping somewhat

louder than before.

"surely," said i, "surely that is

something at my window lattice

let me see, then, what thereat is, and

this mystery explore--

let my heart be still a moment and this

mystery explore; --

"'tis the wind and nothing more!"

 

open here i flung the shutter, when,

with many a flirt and flutter

in there stepped a stately raven of the

saintly days of yore.

not the least obeisance made he; not a

minute stopped or stayed he;

but, with mein of lord or lady, perched

above my chamber door--

perched upon my bust of pallas just

above my chamber door--

perched, and sat, and nothing more.

 

then this ebony bird beguiling my sad

fancy into smiling,

by the grave and stern decorum of the

countenance it wore,

"though thy crest be shorn and shaven,

thou," i said, "art sure no craven,

ghastly grim and ancient raven

wandering from the nightly shore--

tell me what thy lordly name is on the

night's plutonian shore!"

quoth the raven, "nevermore."

 

much i marvelled this ungainly fowl to

hear discourse so plainly,

though its answer little meaning--

little relevancy bore;

for we cannot help agreeing that no

living human being

ever yet was blessed with seeing bird

above his chamber door--

bird or beast upon the sculptured bust

above his chamber door,

with such name as "nevermore."

 

but the raven, sitting lonely on the

placid bust, spoke only

that one word, as if his soul in that

one word he did outpour.

nothing farther then he uttered--not a

feather then he fluttered--

till i scarcely more than muttered

"other friends have flown before--

on the morrow he will leave me, as my

hopes have flown before."

then the bird said "nevermore."

 

startled at the stillness broken by

reply so aptly spoken,

"doubtless," said i, "what it utters is

its only stock and store

caught from some unhappy master whom

unmerciful disaster

followed fast and followed faster till

his songs one burden bore--

till the dirges of his hope that

melancholy burden bore

of 'never--nevermore.'"

 

but the raven still beguiling all my

sad soul into smiling,

straight i wheeled a cushioned seat in

front of bird, and bust and door;

then, upon the velvet sinking, i betook

myself to linking

fancy unto fancy, thinking what this

ominous bird of yore--

what this grim, ungainly, ghastly,

gaunt, and ominous bird of yore

meant in croaking "nevermore."

 

this i sat engaged in guessing, but no

syllable expressing

to the fowl whose fiery eyes now burned

into my bosom's core;

this and more i sat divining, with my

head at ease reclining

on the cushion's velvet lining that the

lamp-light gloated o'er,

but whose velvet violet lining with the

lamp-light gloating o'er,

she shall press, ah, nevermore!

 

then, methought, the air grew denser,

perfumed from an unseen censer

swung by seraphim whose foot-falls

tinkled on the tufted floor.

"wretch," i cried, "thy god hath lent

thee--by these angels he hath sent thee

respite--respite and nepenthe from thy

memories of lenore,

quaff, oh quaff this kind nepenthe and

forget this lost lenore!"

quoth the raven "nevermore."

 

"prophet!" said i, "thing of evil!

prophet still, if bird or devil!--

whether tempest sent, or whether

tempest tossed thee here ashore,

desolate yet all undaunted, on this

desert land enchanted--

on this home by horror haunted--tell me

truly, i implore--

is there-- is there balm in gilead?--

tell me-- tell me, i implore!"

quoth the raven "nevermore."

 

"prophet!" said i, "thing of evil! - prophet still,

if bird or devil!

by that heaven that bends above us - by that god

we both adore --

tell this soul with sorrow laden if, within the distant

aidenn,

it shall clasp a sainted maiden whom the angels name

lenore --

clasp a rare and radiant maiden whom the angels

name lenore."

quoth the raven "nevermore."

 

"be that word our sign of parting, bird

or fiend!" i shrieked, upstarting--

"get thee back into the tempest and the

night's plutonian shore!

leave no black plume as a token of that

lie thy soul hath spoken!

leave my loneliness unbroken! --quit the

bust above my door!

take thy beak from out my heart,and

take thy form from off my door!"

quoth the raven "nevermore."

 

and the raven, never flitting, still is

sitting, still is sitting

on the pallid bust of pallas just above

my chamber door;

and his eyes have all the seeming of a

demon's that is dreaming,

and the lamp-light o'er him streaming

throws his shadow on the floor;

and my soul from out that shadow that

lies floating on the floor

shall be lifted--nevermore!

 

-----------------------------------

 

Kuzgun

 

 

evvel zaman önce ürkünç bir gecede,

 

eski kitaplardaki yitik hikmeti,

 

düşünüyordum güçsüz ve bitkin.

 

başım öne düşmüş, uyumak üzereyken,

 

nazik vuruşlarla kapı çaldı birden.

 

"bir misafir" dedim ,çalıyor kapımı

 

"bir misafir, başkası değil."

 

açık seçik hatırımda, bir aralık günüydü,

 

yerde bir hayalet gibi şöminenin ışığı.

 

çaresiz sabahı istedim, kitaplardan diledim

 

istırabın bitişini lenore'u kaybetmenin ıstırabı.

 

meleklerin lenore dediği o bakire, nurlu ve eşsiz,

 

artık ebediyyen isimsiz.

 

ipeksi mor perdelerin süzgün hışırtısıyla,

 

garip bir dehşet kapladı, hiç yaşamadığım.

 

yineleyip durdum yatıştırmak için kalbimi,

 

"odamın kapısında bekleyen kişi bir misafir,

 

odamın kapısındaki gecikmiş bir misafir,

 

başkası değil."

 

canlandım birdenbire, daha fazla beklemeden,

 

"bayım" dedim ya da "bayan", affınızı diliyorum.

 

gerçek şu ki uyukluyordum, usulca kapıya vurdunuz,

 

usulca geldiniz, kapıma dokundunuz.

 

emin olamadım işittiğimden.

 

sonra ardına kadar açtım kapıyı,

 

karanlıktı, sadece karanlık.

 

merak ve endişeyle baktım karanlığa uzun uzun,

 

hiçbir faninin cüret edemediği hayaller içinde.

 

sessizlik bozulmadı, ne de bir işaret karanlıktan,

 

orada tek kelime lenore idi, fısıldadığım.

 

ve karanlıktan yankılandı bir mırıltı: "lenore,"

 

sadece bu, başka bir şey değil.

 

ruhum alevler içinde döndüm odama,

 

ardından yine bir tıkırtı, daha da şiddetli.

 

"eminim" dedim "birşeyler var penceremde,"

 

gidip ne olduğuna bakayım, gizem çözülsün,

 

kalbim sükun bulsun, bu gizem çözülsün.

 

rüzgardır, başka bir şey değil.

 

tam kepengi açacakken, kanat şakırtılarıyla

 

heybetli bir kuzgun belirdi, kutsal günlerden kalma

 

hiçbir şey söylemedi, ne bekledi ne durdu

 

bir saygın kişi edasıyla, kapının üstüne tünedi,

 

oda kapımın üzerinde, bir pallas büstüne tünedi,

 

tünedi ve oturdu, sadece bu

 

cezbederek, takındığı ağır ve şiddetli tavırlarıyla

 

üzgün ruhumu gülümsetti, çehresi bu siyah kuşun

 

"sorgucun kırpılmış olsa da" dedim "değilsin namert,

 

karanlık kıyılardan gelen, korkunç ve gaddar kuzgun.

 

söyle nedir, cehennemi gecenin kıyılarındaki saygın ismin"

 

dedi kuzgun "hiçbir zaman"

 

şaştım bu hantal kuşun konuşmasına böyle açık,

 

pek anlamlı, pek ilgili olmasa da söylediği;

 

çünkü hiçbir şanslı insan yoktur, ki biliriz hepimiz

 

oda kapısının üzerine tünemiş bir kuşla karşılaşsın

 

kapının üstündeki büste tünemiş bir kuş ya da canavar,

 

adı "hiçbir zaman" olsun

 

tek bir söz söyledi o dingin büstteki kuzgun

 

taştı sanki bütün ruhu o tek kelimeden

 

ne bir söz ekledi, ne bir tüyü kımıldadı

 

acıyla mırıldandım: "diğerleri uçup gittiler,

 

sabah o da terkedecek beni, umutlarım gibi"

 

dedi kuş "hiçbir zaman"

 

irkildim tam yerinde söylenen bu sözle,

 

"şüphesiz" dedim "bu söz, tek sermayesi,

 

üzgün bir sahipten miras, zalim belaların

 

şarkıları tek bir nakarata düşünceye dek kovaladığı

 

umutsuz ve hüzünlü bir ağıt gibi tekrarlanan"

 

"asla---hiçbir zaman"

 

kuzgun beni hala cezbedip gülümsetirken,

 

yöneldim koltuğa, kapının, büstün ve kuşun önündeki

 

gömülürken koltuğuma, düşünüyordum

 

eski zamanlardan kalma bu uğursuz kuşun

 

bu gaddar, hantal, korkunç, ve kasvetli kuşun

 

neydi kastettiği, derken "hiçbir zaman"

 

tahmin yürütmeye koyuldum, tek ses etmeden

 

ateşli gözleriyle sinemi dağlayan kuşa

 

devam ettim düşünmeye, uzatıp başımı

 

lambanın aydınlattığı kadife yastığın üzerine

 

lambanın gözlerini diktiği kadife ve mor yastık ki

 

ah, "hiçbir zaman" yaslanamayacak o!

 

sonra görünmez bir tütsünün kokusuyla ağırlaştı hava

 

yüce meleklerin ayak sesleri çınladı tüylü zeminde.

 

"ey sefil" diye haykırdım "bir ferahlık verdi sana tanrın;

 

lenore'un hatıralarından kurtulasın diye bir ilaç,

 

iç bu iksiri kana kana ve sil lenore'u aklından"

 

dedi kuzgun "hiçbir zaman"

 

"kahin" dedim "şeytani birşey! --kahin yine de, kuş ya da iblis;

 

kışkırtıcı mıydı yoksa bir fırtına mı seni bu sahile atan

 

kimsesiz ama gözüpek bu afsunlu çöl toprağında

 

bu perili evde bana gerçeği söyle, yalvarıyorum

 

var mı günahların ilacı? söyle bana söyle, yalvarıyorum"

 

dedi kuzgun "hiçbir zaman"

 

"kahin" dedim "şeytani birşey! --kahin yine de, kuş ya da iblis;

 

üstümüzde kıvrılan gökler ve yücelttiğimiz tanrı adına

 

söyle bu hüzünlü ruh, uzaktaki cennette, sarılabilecek mi

 

meleklerin lenore adını verdiği kutsal bir bakireye

 

meleklerin lenore dediği o eşsiz, nurlu bakireye

 

dedi kuzgun "hiçbir zaman"

 

"bu söz ayrılık imimiz olsun ey kuş, ya da iblis;

 

dön artık fırtınaya, ve cehennemi kıyılara,

 

söylediğin yalana nişan tek tüy bırakma.

 

yalnızlığıma dokunma, terket o büstü,

 

çek gaganı kalbimden, çek suretini kapımdan"

 

dedi kuzgun "hiçbir zaman"

 

uçmuyor kuzgun, oturuyor orada, hala orada

 

oda kapımın üzerindeki o süzgün büstte

 

rüya gören bir iblisin bakışı gözlerinde

 

gölgesi akıyor zemine yüksekteki lambadan

 

ve bu gölgeden, yerde uzanmış yatan,

yükselecek mi ruhum? "hiçbir zaman"

 

 

bu grupta çok iyi seslendirmiş şiiri.

 

http://www.youtube.com/watch?v=JQyGWZWqKT8

 

severim poe'yu. hikayelerindeki betimlemeler biraz ağır olabilsede oldukça iyidir. Annabel Lee de hoş. Birkaç tane daha var ama isimlerini bilmiyorum hikayelerin arasına sıkıştırılmış :)

ha  bir de neolursa olsun şiirler bence anadilinde daha anlamlıdır. 

ilk kez dinliyorum başlangıcında bu ne dedim kapatayım iyisi mi sonra bi kelebek girdi pencereden odama onu yakalamaya çalışırken şarkı ilerlemeye devam ediyordu şuanda baya bi sarmış durumdayım,acaip bi yerlere götürdü la bu şarkı beni mp3 çalarıma girmeyi hak eden ender parçalardan biri oldu,teşekkürler !

Nikoteen bunu yazdı:
-----------------------------

ilk kez dinliyorum başlangıcında bu ne dedim kapatayım iyisi mi sonra bi kelebek girdi pencereden odama onu yakalamaya çalışırken şarkı ilerlemeye devam ediyordu şuanda baya bi sarmış durumdayım,acaip bi yerlere götürdü la bu şarkı beni mp3 çalarıma girmeyi hak eden ender parçalardan biri oldu,teşekkürler !

-----------------------------

bir de karşına geçip 'nevermore' dese kelebek ruhunu teslim ederdin heralde hocam :) hayrını görün