|
guzel bir gundu, sessizdi, sedaliydi. Insan‘in bakisinda ki donuklugun nedenini bildigim halde geri cekiliyor, bir kere daha yasamasina izin veriliyordu. Evet, ben benimle birlikte etrafimda dolananlara bile aldirmadan yapmamam gerekenleri yapiyordum, yaptikca belki de olumsuzluga bulasmanin verdigi o cok ilginc duyguyla unutkanligimi korukluyordum.
Donuyorum kendi etrafimda,
Arastiriyorum kendi capimda,
Anlamaya calisip, sesimi cikarmiyorum,
Asik oldum "Nisa"nin okunusuna,
|