|
Mağrur olma ey Ölüm! Kimileri senin için,
Yamandır,dehşetlidir,dediler ama,öyle değilsin sen
Çünkü,yokettim dediğin insanlar ölmüyor,
Zavallı Ölüm,ne de beni öldürebilirsin.
Uyku ve dinlenme,ki ancak birer taklidindir senin,
Bunca keyif verdiğine göre,kimbilir ne tatlısın sen;
Sana erkenden gider,en iyileri içimizden,
Kemikleri huzur bulsun,ruhları kurtulsun diye.
Alınyazısının,rastlantıların,kralların ve umudunu yitirenlerin;
Zehrin,savaşın,hastalığın yoldaşısın her yerde;
Afyon ya da büyüler,senin çarpan elin kadar uyutabilir bizleri,
Hatta daha iyi bile;neden böbürleniyorsun öyleyse?
Kısa bir uykudan sonra,sonsuzluğa uyandığımız gün,
Ölüm kalmayacak artık;sen öleceksin ey Ölüm.
|